”hala acıyor gözlerinin yaktığı yerler
incitme garibim beni bir sözle sevindir
aşkın bana rüyasını gösterdi o gözler
ağlatma yazık gözlerinin hüznünü dindir”

Mustafa Nafiz Irmak

        Birdenbire uzaklarda bir noktaya takılır dalar gözlerin; hayatın akışına kapılmış giderken, yenik hissedersin kendini. Rimelleri akmış gözlerinle, sabah kahveni içerken; sarmaş dolaş, kaçamak öpüşmelerle, el ele sokaklarında, caddelerinde gezdiğin şehri hatırlarsın..

        Hey dostum!..

        Senin problemin, içi boşalmış gibi hissettiğin hayatını doldurmaya çalışmaman. Kendini ona adayıp sonunda yalnız kalman, adaletin bu mu diye koca dünyaya sorman. Hafif bir esintiyle geliveren kokusu, duyduğun bir şarkıda tanıdık gelen notalar, içini buran sözler, okuduğun bir şiirde seni anlatan mısralar..

        Ne yapıyor acaba şimdi?

        Bir an içinin yanmasına, yüzünde sebepsiz bir gülümsemeye sebep olan soru. Altüst eder dengeni, burnunun direği sızlar, özleminle kalakalırsın; sonra, şişeye uzanır elin, kendin doldurur, kendin içersin..

        Kimi zaman bir sözü, kimi zaman bir gülüşü belki de kızışı, kimi zamanda dokunuşları gelir aklına; kalbine bir bıçak gibi saplanır ince bir sızı. Nereye gittiğini bilmediğin hayatta, yaşadığını anlarsın anlık aralıklarla. Gözlerin dolar kaybetmişsen izini, karşılaşmayı tesadüflere bırakır, beklersin; aslında küllerin altında yanan bir kor gibidir, eşeledikçe alevlenir; içinde yaşadığını hissettiğin anlara izinsiz giriverir..

        Yok böyle biri!

        Zamanla unuttuğunuzu zannettiğiniz, aslında çok özlediğiniz, yokluğu ile yaşamayı öğrendiğiniz birileri vardır. Ya başka bir şehre taşınmıştır, yada o istemeden tayini çıkmıştır, belki de bambaşka hayatlara doğru kopup gitmiştir. Beraberken, sizin için önemini, sizdeki yerini fark etmemişsinizdir. Kaybedince anlayıp, üzülmüş, arkasından onun görmediği göz yaşlarınızı dökmüşsünüzdür. Hatırlamadınız mı? Komşunuzu, öğretmeninizi, arkadaşınızı, sevgilinizi.. Hep sonraya ertelediniz aramalarınızı..

        Göresiniz gelmedi mi?

        Bir telefon, bir mektup, bir kart, kısa bir mesaj, gönderilen bir Tanrı selamı.. Yoksa siz de istemeden mi kaybettiniz özlediklerinizi?